К основному контенту

Сообщения

Առաջադրանք 27

Առաջադրանք 27  1. Ընդգծված   դարձվածքները   փոխարինի՛ր   տեքստի   ոճին   հարմար   հոմանիշ բառերով : Մեր նախնիները երևի շատ դառը փորձերից   այն   համոզման   էին   եկել , ( հավանության էին եկել ) որ ձուկ ուտելիս չի կարելի երկաթե դանակ գործածել : Այդ կանոնը   բանի   տեղ   չդնող  ( առհամարող ) մարդիկ անկողին էին ընկնում ու նույնիսկ   հոգին փչում ( սպանվում ) : Հիմա արդեն   գլխի   ենք   ընկել ,   ( հասկացել ենք ) թե ինչից էր   դա . երկաթը հեշտ քայքայվող սպիտակուցների հետ ( ձկան մսի մեջ շատ կա ) ռեակցիայի մեջ է մտնում , որի հետևանքով   առաջ   է   գալիս  ( հայտնվում է ) թունավոր նյութ : Այսօր արդեն կենցաղում երկաթե դանակ չի օգտագործվում .  Ադամի   տարվանից  ( Ադամի թվից ) ստեղծվել է չժանգոտվող պողպատը , որը կարելի է առանց   ահ   ու   դողի ( վախենալու )   օգտազործել : Բայց գ...

ԵՍ և ՆԱ

ԵՍ և ՆԱ Վերլուծություն Ստեղծագործությունը ինձ դուր եկավ։ Հեղինակը շատ պարզ հասկացրել է թե կյանքում ինչպիսի մարդիկ կան, կան մարդիկ, որոնք չունեն կամքի ուժ ինչպես, որ օրինակը բերված էր <Ես>-ի մեջ և կան մարդիկ, որոնք ունեն կամքի ուժ, որ նպատակ են դնում հասնել մեծ բարցունքների։ Ստեղծագործությունը թույլ էր ՝ թույլ էր նրանով, որ հեղինակը ամեն ինչ պարզ և հասկանալի էր ներկայացրել և կարդացողին մտածելու տեղ չէր թողել։ Ինձ շատ դուր եկավ <Նա> հատվածը։ Դուր եկավ Անտոնիոի կամքի ուժը երբ այտքան ծանր հարվածից հետո նա չթուլացավ և նպատակ դրեց, որ պետք է հասնի մեծ բարցունքների, ինչը չարեց <Ես>-ի միջի տղան։  

Պարույր Սևակ <Առաջին սերը>

Տես այստեղ

Եղիշե Չարենց

Տես այստեղ

Եղիշե Չարենց

Տես այստեղ

Մթնաձոր

Մթնաձոր: Ակսել Բակունց     Մթնաձոր տանող միակ արահետն առաջին ձյունի հետ փակվում է, մինչև գարուն ոչ մի մարդ ոտք չի դնում անտառներում։ Սակայն Մթնաձորում այժմ էլ թավուտ անտառներ կան, ուր ոչ ոք չի եղել: Ծառերն ընկնում են, փտում, ընկած ծառերի տեղ նորն է ծլում, արջերը պար են խաղում, սուլում են չոբանի պես, ոռնում են գայլերը, դունչը լուսնյակին մեկնած, վարազները ժանիքով փորում են սև հողը, աշունքվա փտած կաղիններ ժողվում։ Մի ուրույն աշխարհ է Մթնաձորը, քիչ է ասել կուսական ու վայրի: Թվում է, թե այդ մոռացված մի անկյուն է այն օրերից, երբ դեռ մարդը չկար, և բրածո դինոզավրը նույնքան ազատ էր զգում իրեն, ինչպես արջը մեր օրերում։ Գուցե այդպես է եղել աշխարհն այն ժամանակ, երբ քարածուխի հսկա շերտերն են գոյացել և շերտերի վրա պահել վաղուց անհետացած բույսերի ու սողունների հետքեր։ Հիմա էլ Մթնաձորում մուգ կանաչ մաշկով խլեզներ կան, մարդու երես չտեսած, մարդուց երկյուղ չունեցող։ Պառկում են քարերի վրա, արևի տակ, ժամերով կարող եք նայել, թե ինչպես է զարկում փորի մաշկը, թույլ երակի պես, կարող եք բռ...

Պարույր Սևակ

Տես Այստեղ